Home

Advertisement

Customize
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
01 December 2009 @ 12:03 am
Ніхто не забыты і нішто не забыта!

"Электорат напiсаў(ла)
Лiстапад 29, 2009 у 0:58
Эти дедковы первыми побегут в Кремль устраиваться на работу и горячо поддержат создание \"западной губернии\". Они же будут потом устраивать и зачистки несогласных белорусских граждан. Поэтому должны находиться не только под пристальным вниманием со стороны белорусского общества, но и под постоянным контролем самих сотрудников-белорусов, чтобы в нужный момент они могли изолировать этих скрытых врагов нашей независимости, ликвидировав тем самым угрозу обществу и государству. Желательным моментом необходимо назвать фиксацию направления вредных мыслей дедковых по данному вопросу, и последующий их анализ с целью изучения предполагаемого поведения подконтрольного объекта в момент Ч. Использование слабых сторон человеческой природы (пьянство, женщины, деньги, тщеславие, праздность) приветствуются"

 
 
Current Mood: curious
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
30 November 2009 @ 02:15 pm


28-га сабраліся нарэшце ўсе разам:бацькі,браты,сястра ды ўнукі-пляменьнікі.Нашай Матцы-матулі-маме здарылiся 74-ы гады! За сталом пілі моцную я,бацька ды нявестка - жонка братава. Маці смакавала царкоўнае віно кагор ды пакеплівала з маіх божбаў нарэшце ажаніцца. Аж і падсумавала невычэрпнай народнай мудрасцю: зь вялікага гурту выбраў курту...

P.S.З нагоды апошняй фразы маіх франдэс прашу не хвалявацца))).
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
Выглядае на тое,што спаць я сёньня ня буду - на ўзводзе з нагоды чарговага важнага і адначасова авантурнага кроку ў маім жыцьці. Затое добра сьпіць у вітальні мой Настаўнік - чалавек,якому я чытаю маралі пра шкоднасць гарэлкі,а ён у мяне просіць пару рублёў на аптэчны баярышнік.
Я ня буду спаць гэтай ноччу.Я вычуваю ў сабе сілы на яшчэ адзін рывок у забегу на дыстанцыю, кіламетражу якой ніхто з нас ня ведае і фінішу якога ніхто з нас ня ўбачыць...
Мне не да сну - я думаю пра людзей аднаго поля;я думаю пра Сваіх;я вышукваю ў нетрах сваёй бібліятэкі прозу Місімы і памятаю,што 1-га сьнежня варта быць у Філармоніі з нагоды джазу і Гамсуна...
Мне ня ўдасца сёньня заснуць, бо той,хто даў мне талент,вымагае,каб я не забываўся пра дадзенае. І я ведаю,што ніхто і ніколі ня зробіць маё за мяне...І таму я ня сплю - я ўзыходжу на хвалю ,глыбокую хвалю эмоцыяў новастварэньня;я вітражуюся ў слове і словам напружваю прастору хаатычнага і бязвольнага...Я ня сплю - хай пасьпіць мой настаўнік бязладны. Ён учора падаў мне хвалебныя вірсы з нагоды напэўна ж даволі практычнай - каб я меней маралі чытаў яму,а болей даваў "на чай"...
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
25 November 2009 @ 01:25 pm


Учора адзін землячок - добры чалавечык з пузікам і талентам рыфмавальніка правільных вершыкаў - ды і кажа ў эфіры правільнага 1-га радыёканалу: " - Беларуская літаратура - самая гуманная літаратура ў сьвеце!"
Адразу неяк усьміхнула,адразу ж Купалаў - ня свой ! - згадаўся заклік: "Рэжце гітлерцаў паганых..."

А можа складзём сьпіс гуманных тэкстаў белліт? Хто што яшчэ зьлёту прыгадае?
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ

Беларуская дзяржаўная філармонія
ВЯЛІКАЯ КАНЦЭРТНАЯ ЗАЛА
(пр-т Незалежнасьці, 50)
1
сьнежня
“ДЖАЗАВЫЯ ВЕЧАРЫ Ў ФІЛАРМОНІІ”
Кнут ГАМСУН
у словах і джазе
Jan Gunnar Hoff Trio
(Нарвегія)
Ян Гунар ХОФФ, фартэпіяна
Б`ёрн К`ЕЛЬМІР, кантрабас
Аудун КЛЯЙВЭ, ударныя
Вядучы – Дзмітры ПАДБЯРЭЗСКІ
Пачатак у 19.00
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
23 November 2009 @ 03:55 am


Рабочы стол паэта барацьбы
і вечнага рэваншу сьцятых болем...
Замест рытмізаванае кляцьбы
ён тут пісаў пра гартаваньне Волі!
23.11.2009,Менск,ноч
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
23 November 2009 @ 03:32 am

Бацька Генрых,брат Павал і аўтар гэтага блогу каля толькі што ўмураванага гранітнага надмагільля на магілах бабы Грасі і дзядзькі Казіміра Адамовічаў (21.11.2009, могілкі за в. Камарова Будслаўскага с/с).

 
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
18 November 2009 @ 02:07 pm


Касьцёл Сьв. Станіслава ў в. Даўгінава.Тут я быў пахрышчаны ў 1962-м.Хросныя: Часлава Ляшковіч і Міхал Дзядзёла.

Гісторыя мясцовай каталіцкай парафіі пачынаецца ў 1553 г., калі ў мястэчку ўзводзіцца драўляны парафіяльны касцёл. У 1610-1613 гг. у касцёле знаходзіўся славуты абраз Найсвяцейшай Марыі Панны (Будслаўскай). У 1610 кс. Ісаак Салакай перавёз з Вільні ў даўгінаўскі касцёл абраз Найсвяцейшай Марыі Панны, які быў падараваны ў 1598 г. Папай Кліментам VIII менскаму ваяводзе Яну Пацу, і да смерці ваяводы знаходзіўся ў яго віленскім палацы. У 1613 г. кс. Ісаак Салакай перадаў абраз бернардынцам у Будслаў.
Падчас маскоўскай навалы ў вайну Рэчы Паспалітай з Маскоўшчынай 1654-1667 гг. даўгінаўскі касцёл быў знішчаны. У 1660-я гг. быў адбудаваны новы касцёл, таксама драўляны, на сродкі князя Друцкага-Сакалінскага. Наступны, таксама драўляны, будынак касцёла быў узведзены на гэтым месцы ў 1704 г. па фундацыі Караля і Евы Друцкіх-Сакалінскіх і асвечаны пад тытулам св. Станіслава Біскупа. Адначасова на іх жа сродкі была ўзведзеная і драўляная капліца на мясцовых могілках. У пачатку XIX ст. касцёл згарэў падчас пажару, і некаторы час функцыю парафіяльнай святыні выконвала пабудаваная ў 1818 г. «шопа з дошак».
Дзейны і сёння «каменны касцёл св. Станіслава быў пабудаваны ў 1853 г. на сродкі парафіянаў і стараннем кс. Юзафа Львовіча». Аб'ёмна-прасторавая кампазіцыя будынка 2-ступеньчатая за кошт рознавышынных наваў, дахі якіх з боку галоўнага фасада схаваны прамавугольнымі атыкамі. Бязвежавая базыліка ў стылі класіцызму мае на галоўным фасадзе 4-калонны порцік утрыраванага тасканскага ордэра і 3-вугольным франтонам, які завершаны крыжам. Фасады чляняцца вуглавымі плоскаснымі пілястрамі, апяразаны развітым шматслойным карнізам. Прамавугольныя аконныя праёмы аздоблены прафіляванымі ліштвамі. Цэнтральны і бакавыя ўваходныя парталы аформлены пілястравымі порцікамі з буйнымі антаблементамі і 3-вугольнымі франтонамі.
Інтэр'ер, падзелены 4 апорамі на тры навы, упрыгожваюць 5 алтароў. Галоўны алтар, які мае прасторавую кампазіцыю ў стылі класіцызму, агінаецца паўкруглай апсідай такім чынам, што паміж імі застаецца праход. Над нартэксам размешчаныя хоры з арганам. На хоры вядзе лесвіца ў тоўшчы сцяны. Сцены малітоўнай залы дэкараваны пілястрамі, апсіда асветлена вялізнымі арачнымі і прамавугольнымі вокнамі. Галоўны і бакавыя алтары маюць крапаваныя франтоны; амбон насычаны скульптурай, пазалочанай накладной драўлянай разьбой.
Справа ад касцёла асобна стаіць драўляная 2-ярусная званіца. Касцёльная тэрыторыя абнесена агароджай з «дзікага каменя», цэнтральны ўваход пазначаны 3-аркавай брамай, цаглянай і атынкаванай.
І без таго шматлікая ў XIX ст. даўгінаўская парафія - амаль 5000 чалавек - да пачатку другой сусветнай вайны павялічылася да 7200 чалавек. Яе абслугоўвалі філіяльны касцёл у в. Жары, а таксама капліцы ў в. Вардомічы і на мясцовых могілках (не захаваліся). Касцёл св. Станіслава, залічаны ў шэраг помнікаў архітэктуры, адна з нешмалікіх святыняў краіны, якія дзейнічалі бесперапынна.
Вёска Вардомічы да 1832г. была ўласнасцю ордэна дамініканаў, магчыма, кляштара ў Хатаевічах (в. Акцябр Лагойскага раёна). У 1830 г. тут узгадваецца «у стане руіны» драўляная капліца ад даўгінаўскай парафіі.
З святароў, якія працавалі ў даўгінаўскай парафіі, найбольш запомніліся ксяндзы Гваўдзецкі, Беўта-Бароўскі і Дарашкевіч, якія ахвяравалі свае жыцці за веру. Ксёндз Гваўдзецкі ў часы царызму бараніў правы каталікоў вызнаваць сваю веру і маліцца на роднай мове. За гэта ён аддаў жыццё. У часы нямецкай акупацыі кс. Казімір Дарашкевіч дапамагаў не толькі католікам; на сваёй плябані, якая захавалася і стаіць у занядбаным стане за касцёлам, ён хаваў i жыдоў. Не пакідаў ксёндз сваіх парафіянаў і ў цяжкія пасляваенныя гады. У 1965 Казімір Дарашкевіч - адзіны ксёндз на ўсю вялікую акругу - быў забіты.
З 1965 г. касцёл дзейнічаў без святара. Парафіяне змаглі ўтрымаць святыню ў добрым стане, не далі знішчыць. Вернікі прыходзілі ў касцёл і маліліся, адпраўлялі набажэнствы, Крыжовую дарогу. У 2000-я гады была праведзена рэстаўрацыя аднаго з найбольш старажытных у Беларусі алтароў. Алтар ў капліцы Маці Божай Нястомнай Дапамогі стылёва падобны да славутага будслаўскага алтара Наведзінаў Найсв. Марыі Панны, які быў пабудаваны ў 1649 г. Верагодна ён быў пабудаваны адначасова з адбудовай даўгінаўскага касцёла ў 1660-я гады.

Касцёл Св. Станіслава
в. Даўгінава
Вілейскі раён, Мінская вобласць
тэл.: +375-1771-64557
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
17 November 2009 @ 10:10 pm
vik_shnip

"16.04. 1990. Быў у “Чырвонцы” на літаб’яднанні. Аддаў грошы В. Чаропку. Усё было б добра, калі б не прыйшоў С. Адамовіч з задзёртым носам. “О! Свяціла прыйшло!”—прывітаўся А. Масарэнка і ўсе прысутныя зашумелі. “Ды тут без мяне хапае!”— адказаў Славамір і адразу засеў да тарта. Налілі яму гарбаты і ён лыжкай стаў уплятаць торт(ад цэлага), зрэдзь адказваючы на жарты. “На Загорскую, можа, рэцэнзію напішаш?”—запытаўся Масарэнка, на што Адамовіч адказаў: “Я на Шніпа пішу, пішу жорсткую рэцэнзію!” “А ў нас ужо на Шніпа ёсць!” “Ну дык у другое месца аддам!” Наеўшыся тарта, Славамір пачаў збірацца, каб пайсці разам са мной і Чаропкам. Вітаўт пасмяяўся: “Ты не спяшай, не спяшай, мая рыжая векша!” Адамовіч запытаўся ў мяне: “Што гэта за ляпсусы ты казаў па радыё?” Гэтым пытаннем Славамір разлаваў мяне і я стаў яму мазгі дурыць “старой векшай”. Словам, настрой адзін аднаму папсавалі. Выйшаў часопіс “Беларусь”№4, дзе Адамовіч піша: “Таму і сёння я—пралетарый! І дух мой—сталь! А воля—разец! А вершу не трэба майму каментарый, Бо гэта пачатак мой, а не канец.” "
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
17 November 2009 @ 01:27 am
Нарвегія назаўжды, альбо Згадка для Тамары


Galleri Nordland november 2009

 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
17 November 2009 @ 01:04 am
Мунка ізноў укралі

Днямі з галерэі Nyborg Kunst была выкрадзеная літаграфія Мунка пад назваю "Гісторыя" (1914-1916), якая каштуе каля 2 мільёнаў нарвежскіх крон (каля $ 400 000)...

Edvard Munch, "Historien"
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
12 November 2009 @ 02:31 pm


Учора аддаў у  "Кнігарні пісьменьніка"  11510 за раманчык Бахарэвіча  пра сароку . Я  ня горды:набыў і прасьлібізую нашага гамбургскага  ероя... Паралельна перачытваю Эзру Паўнда і работу Жоржа Батая  "Літаратура і зло" ...
А калі шчыра,дык каб не інтэрв'ю-палівы  былога панк-рокера Б., усё было б нармальна:чыталі б мы яго ды рабілі тыя ці іншыя высновы...Аднак жа новасьпечаны празаік вырашыў,як сьвіньня гарод,зрыць-перарыць наш духоўны грунт. Бо з кожнага ягонага інтэрв'ю вынікае,што ўсё ў бел.літаратуры было і ё гаўно,і толькі ён - надзея яе...Das heisst Schweineri...

------------------------------------------------------------------------------
Дом літаратара
------------------------------------------------------------------------------
Імя:: Алесь
11.11.2009 13:32
Як Вы ставіцеся да творчасьці Славаміра Адамовіча?
Імя:: Госьць
 
11.11.2009 16:12
Я ня ведаю творчых людзей з такім іменем.
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
09 November 2009 @ 02:22 pm

Зварот:
 
"Заранее прошу прощения за то, что пишу вам по-русски: я знаю, что язык этот вы вполне оправданно не любите, но, к моему огорчению и негодованию, российская ассимиляция нашей родной страны была такой глубокой, что я делаю ошибки в родном языке. Я слишком поздно в своей жизни разобрался во всех особенностях исторических взаимоотношений Беларуси и России, и только недавно начал вспоминать родной язык, но, как говорится, лучше поздно, чем никогда.
В любом случае, я решил написать вам это письмо, потому что на собственном опыте знаю, что чувствует человек, вернувшийся в Беларусь после продолжительного проживания в эмиграции в демократической стране. Сам я какое-то время жил в США, но потом понял, что такого места, как Беларусь, нет больше нигде. Это та часть меня, которую я не могу от себя отрезать. Здесь много зла и несправедливости, невежества и страха, которые искусственно нагнетаются людьми, получающими от этого выгоды. Иногда кажется, что этому не будет конца, особенно когда сравниваешь траекторию исторического развития соседних стран, успешно освободившихся от ига коммунизма и авторитаризма, с траекторией развития Беларуси и думаешь о том, что мы отстали уже на 20 лет. С другой стороны, от Украины и Грузии мы отстали не так сильно. Но все равно обидно.

Тем не менее, когда я вспоминаю свои студенческие годы, которые пришлись на конец 90-х и начало 2000-х годов, я вижу, что определенный прогресс в смысле модернизации Беларуси и проникновения западных ценностей в общество все же наблюдается. Он мизерный, но он есть. Опять же, его целенаправленно сдерживает политическая элита, но некоторые вещи человеку остановить не под силу, как нельзя заставить Землю вращаться в другую сторону.

И еще я понял, что во многом этот прогресс происходит благодаря таким людям, как вы, которые впитывают в себя демократические ценности за то время, которое они проводят вне нашего аквариума, а затем спокойно и уверенно исповедуют их в нашей родной стране. Опять же, этот процесс настолько медленный, что часто я испытываю отчаяние, но если бы не было таких людей, как вы, которые уже начали возвращаться в Беларусь вопреки логике людей, которые думают только о материальном аспекте жизни, отчаяние было бы полным.
Собственно, к чему я это говорю? Да, наши жизни уже изуродованы отвратительным режимом. Как бы мы ни старались, мы уже никогда не станем "нормальными" людьми со всеми теми атрибутами, которые им полагаются и к которым они стремятся в жизни. Поэтому иногда кажется, что стремиться не к чему, и жизнь бессмысленна. Но в такие моменты очень важно не сломаться и зацепиться за что-то. Я, к примеру, в моменты духовного упадка и пустоты живу только ради того, чтобы дожить до дня, когда мы как народ, наконец, сковырнем Лукашенко. Не важно, что будет потом, но я хочу увидеть, как этот мерзавец за все ответит: мне это необходимо как доказательство вселенского торжества добра над злом.
В общем, хочу пожелать вам силы духа. Без нее ничего в нашей стране никогда не изменится. А с ней можно сделать многое. Р.П. Уоррен как-то сказал: "Ты должен сделать добро из зла, потому что больше его не из чего делать". Во всяком случае, мы не можем пожаловаться, что у нас тут не хватает этого материала, верно? :) "


 Адказ:
Дарагі Фрэнд  N!
Вялікі дзякуй за гэты ліст!
Я сапраўды зараз перажываю нялёгкі перыяд,і не магу не ацаніць такі зварот як вялікую маральную падтрымку.
Хачу таксама ўдакладніць некаторыя моманты.
 Пра  "нелюбоў" да рускай мовы - тут у вас неправераная інфа.Я па-руску, здараецца, i вершы пішу.А вось некаторых ейных носьбітаў - так,нават,бывае, ненавіджу.
Грамадствам і краінам/дзяржавам Захаду я аддаю належнае, але і падвяргаю жорсткай крытыцы.
"Не важно, что будет потом" - памылковая пазіцыя. Вельмі нават важна, бо аддаваць сілы й здароўе і атрымаць у выніку сітуацыю абмену   "шыла на мыла" - як мінімум неразумна.
Як гуманітарыю (перакладчыку!)  жадаю вам  нарэшце пачаць гаварыць і па-нашаму,па-беларуску.
І апошняе: "стремиться" заўсёды ёсьць да чаго,тым болей калі вам 30 і добрая прафесія,якая пасьпяхова вас корміць.
Жадаю,каб вы так ці інакш разабраліся з сямейнымі праблемамі...
Яшчэ раз дзякуй за ліст.

 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
09 November 2009 @ 02:18 pm

9 лістапада 1918 кайзэр Вільгельм ІІ  пад ціскам начальніка генштабy Гронера быў вымушаны адмовіцца ад цэсарства і ўцякаць з краіны.
9-га 1923-га ў Мюнхене быў задушаны  так званы  "піўны путч".Загінулі 16 путчыстаў і 3 паліцыянты, былі i параненыя. Гітлера ды іншых удзельнікаў шэсьця пакаралі турмой. Якраз у турме апантаны Адольф піша знакаміты  "Майн кампф" ("Мая барацьба") - біблію нацыянал-сацыялізму.
9-га 1989 пачалося разбурэньне сімвалу  "халоднай вайны"  - Берлінскага муру.
 


 

Памятная пліта,якая,праўда,нагадвае толькі пра трох загінулых паліцыянтаў.Ах,якая выбарная памяць у нашчадкаў.

 

Той самы Адэон-пляц у 2008-м (я і зямляк Яўген Мурашка).

Учора з падачы  фрэнда 
pasha1980 наведаў Інстытут Гётэ (Харужай,25),дзе адзначалі 20-ю гадавіну разбурэньня Муру.Паглядзеў цікавы фільм пра ...пра тое,што й сам перажыў,і ўсе мы  ў Беларусі перажываем (незадаволенасьць сістэмай і спадзяваньне на тое,што там,на Захадзе,мы нарэшце зловім за пышны хвост сваю жар-птушку шчасьця).
Наслухаўся нямецкай, але не пачуў сваёй...
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
09 November 2009 @ 12:05 pm

- Фонд Джона Д. и Кэтрин Т. Маккартуров (США);
- Программа MOST (UNESCO);
- Сеть этнологического мониторинга и раннего предупреждения конфликтов, объединяющая ведущих ученых-экспертов, действующих в  странах бывшего СССР - www.eawarn.ras.ru;
- Общественная организация Фонд гуманитарного содействия Чеченской Республике, учрежденный ИЭА РАН - www.chechenfund.ru;
- Европейский научный фонд (ESF);
- Канадский Университет Саймона Фрезера;
- Фонд Спенсера;
- Гранты Архива «Открытое Общество» (Джордж Сорос);
- Asia Research Institute (Singapore);
- J.Willard Hurst Summer Institute in Legal History;
- Программа грантов «Инициативы по развитию толерантности» посольства США;
- Konrad Adenauer Foundation;
- Национальный центр гуманитарных наук (США) ...
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
08 November 2009 @ 11:27 am


Ранішнія радкі пра яду і паэзію

                                                      Я жирных с детства привык ненавидеть,
                                                      всегда себя за обед продавая.
                                                                                                                 Ул.Маякоўскі
Мінулі часы савецкіх паэтаў,
тым больш гераічны час Маякоўскага.
Цяпер таўстамясыя пішуць куплеты,
не карыстаючыся нават коскамі.
Сёньня ў фаворы хайку-лімЕрыкі
(гэта калі сказаць няма чаго).
Пішуць спакойныя,без ніякай гістэрыкі,
такім сабе правільным дэмакратычным 
                                                                                арго.
Апошні з нашых памёр у нуль пятым --
захлынуўся,самотны,крываваю плазмай,
таму што быў не з падкладачнай ваты
і не буфетнай запыленай вазай...
Цяпер ня тое - за правы чалавека
змагаюцца пiiты вербальным паносам.
А чалавеку
                        патрэбны 
                                               адвеку
рэальны кавалак яды пад носам.

                                                   8.11.2009, 11:41

 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
07 November 2009 @ 12:08 am
Калі ты хочаш адчуваць сябе моцным - паважай сваё цела. Зрэшты ,як і чужое,асабліва жаночае, - цела,якое ты хочаш любіць...
Чаму мой любімы філосаф -Ніцшэ? Бо ён любіў і адддаваў належнае целу.Бо толькі ў целе жыве Дух! Духу патрэбна форма, у іншым выпадку - гэта эфір,які блукае дзе хоча і нідзе ня мае карэньня...
 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
06 November 2009 @ 10:06 pm


Сёньня быў напружаны дзень,а ў выніку  прайшоў выдатна. Рэч у тым,што апошні раз я меў дзелавы кантакт з людзьмі гадоў сем таму назад. З гэтай прычыны і перажываў: ці змагу з землякамі знайсьці агульную мову? Бо гэта ж не перад прыхільнікамі сваёй паэзіі выступаць...
Але па-парадку:замовіў быў надмагільле па бабе й дзядзьку, і вадзіцеля,каб яго перавезьці ў сваю Альхоўку. Прыватнік,які робіць надгробкі,аказаўся знаёмым Андрэя Клімава,а малады шафёрык, які сёньня даў 300 км на летніх шынах па засьнежаных дарогах Мядзельшчыны,везучы надгробак па маіх бабе Грасі й дзядзьку Казю, заявіў сябе як студэнт акадэміі музыкі па класе валторны,настаўнік за 180 000 на месяц і іпэшнік-перавозчык па выхадных.Але галоўнае,што ён яшчэ й праўнук шляхцянкі,якая валодала ці то землямі ў Вязынцы,ці то самой Вязынкай,і хацела замуж за Купалу,а яе настойліва адгаворвалі ... Шкада, што ў нэрвовай мітрэнзе забыўся сфоткаць майго шафёра,але паверце, таксіста з такім класічным рымскім профілем вы наўрад ці сустрэнеце на нашым менскім вакзале...
У выніку,дзень удаўся і я з лёгкай душой развітаўся з пэўнай сумай,бо аддаваў яе сваім,якія вярнулі мне крышку веры ў сваіх і сваё...

Пра бабу Грасільду Адамовіч з Роўдаў.
Яна пражыла 96 (1892 году нараджэньня),выйшла замуж за дзеда Стася,які быў маладзейшы за яе на 10 гадоў,і перажыла яго на 35 (дзед памёр у 53-м,бабуля ў 1988-м). Бацьку майго яна нарадзіла ў 39,дзядзьку Казю,свайго малодшага, - у 44-ы!..

 
 
СЛАВАМІР  АДАМОВІЧ
06 November 2009 @ 11:35 am

Адрас:Ландэра 76,кв.60,4-ы пад'езд, няма доступу ў падвал,дзе знаходзяцца кладоўкі жыхароў. Дакладней,ёсць дзьверы жалезныя і ключы да іх,але вось дзьверы то адчыняюцца,то не.Літаральна  сёньня, 6.11.2009,званіў у жэс, і дыспетчар адправіла шукаць парады да суседзяў па пад'ездзе))))).Дык хто ўсё ж гаспадар дому N76 па вул Ландэра і падвальных памяшканьняў у ім? Ці адказ на гэтае пытаньне варта адразу ісці шукаць у адміністрацыю п-та?
Альбо дырэктар жэсу  N 24 Колесникович Дмитрий Николаевич yсё ж адкажа мне сам заўтра ў час прыёму?

УП "ЖЭС № 24"

Корженевского улица, д.33, корп.3
220108 г.Минск
тел.: 212-32-94 

Копія: гасьцявая кніга на сайце Мінскага  гарвыканкаму

 
 
Current Mood: crushed
 
 
 
 

Advertisement

Customize