"Правы рэванш" палкоўніка БарадачаПалкоўнік спэцназу ў адстаўцы Ўладзімiр Барадач, які цяпер жыве ў Нямеччыне, выказаўся за стварэньне афіцэрамі і былымі супрацоўнікамі спэцслужбаў «пераходнага ўраду ў выгнаньні»:"Пэрспэктывы ў рэжыму няма. Але трэба зрабіць пэўныя крокі, каб яго зрынуць. Мы прапануем стварыць структуру, непадкантрольную КДБ. Мы прапануем аб’яднаць усе дэміслы ў краіне і прад’явіць ультыматум Лукашэнку. Накачаць такую сілу, каб пасадзіць яго за стол перамоваў і назваць умовы безумоўнай капітуляцыі. І абраць уладу.
Мы зыходзім з рэальнай ацэнкі сытуацыі, праціўніка, хаўрусьніка нашага праціўніка. Разваліць рэжым можа толькі структураваная арганізаваная сіла. Сыстэмная сіла. І толькі зь сілай Лукашэнка сядзе за стол перамоваў і выканае ўмовы, прапанаваныя намі для безумоўнай капітуляцыі. Больш няма ніякіх варыянтаў вырашыць гэтае пытаньне ў Беларусі.
(...) Мы ствараем структуру, інструмэнт, які здольны процістаяць, які здольны вярнуць гістарычную рэліквію ў выглядзе БНР у найлепшы дзяржаўны музэй — у нашу рэспубліку. Мы хочам падняць сымбалі нашай гісторыі, бел-чырвона-белы сьцяг, і павесіць яго на ўсе ўстановы нашай краіны".
Ініцыятыва палкоўніка Барадача - гэта даўна чаканая канстатацыя таго факту, што па-добраму з ... "індывідамі" кшталту ТНП дамовіцца нельга ў прынцыпе. Я як асобна ўзяты грамадзянін Беларусі і паэт спрабаваў давесьці гэта яшчэ ў 1994-95 гадах у форме стварэньня парамілітарнай арганізацыі "Правы рэванш". Пазьней гэтую маю спробу назавуць своеасаблівым перформансам - магчыма, каб неяк зьмікшыраваць маю так не характэрную для колішняй і сучаснай беларускай апазіцыйнай інтэлектуальна-палітычнай эліты радыкальнасьць і ваяўнічасьць. Нават той жа самы КГБ палічыць патрэбным зрабіць адмысловую заяву, у якой будзе запэўніваць грамадзянаў, што "ПР" - прадукт фантазіі Адамовіча.... У любым выпадку тады мне не хапіла рашучасьці адкласьці пяро і поўнасьцю аддацца радыкальнаму чыну...
І вось цяпер патрэба рэваншу агучваецца ізноў. Што ж, лепш позна, чым ніколі. Гэта ці не апошняя наша надзея паўстаць, каб "ня быць скотам".
Барадач сёньня - гэта наш пункт апоры, зь якім мы можам нарэшце вярнуць сябе з галавы на ногі. Аднак Барадач - гэта ўсяго толькі рупар нашай надзеі, ён узяў на сябе сьмеласьць заявіць даволі простую ў сваёй відавочнасьці ідэю : альбо мы скруцім галаву кодле ўзурпатара ў бліжэйшы час, альбо прызнаем аксіяматычнасьць формулы, што надзеі больш няма і з краіны трэба валіць. Ніякіх іншых варыянтаў ужо не засталося, а любыя заявы штатных і няштатных апазіцыянераў пра "лібералізацыю рэжыму", "негвалтоўнасьць супраціву" і да таго падобны вербальны блуд варта разглядаць як правакатыўныя. Тым, каго апаноўвае страх , парада адна - збочце, ня стойце на дарозе ў момант, калі пачнецца...
Як ужо сказана , Барадач сёньня - гэта толькі заява, агучка (озвучка) даўно насьпелага чыну. Аднак заява так і застанецца заявай бяз нас. Толькі м ы можам напоўніць яе зьместам і ўрэшце перамагчы. Як бы трывіяльна гэта ні гучала...