03 February 2010 @ 02:21 pm

«Калі я бачу дацкі сцяг — мне робіцца млосна»

Гутарка з дацкім пісьменнікам і рэпарцёрам Енсам Ховсгаардам.

29 January 2010 @ 04:31 pm

Адамовічы князя Лялекі

Гадоу так 300-400 таму сядзеў дзесьці пад Лагойскам князь Лялека - службу літоўскую служыў разам з сваімі дваровымі ды ратнымі. А калі пайшлі па Краі закалоты і перадзелы,адпусціў некаторых, а за іншых перад Вялікім Князем прасіў аб наданьні ім шляхецкага гонару...
Многа Лялекавых людзей асела па Даўгінаўскім тракце ды ў самім мястэчку - Адамовічамі зваліся. Іншыя пасунуліся далей на паўночны ўсход Літваніі , ажыўляючы літвінскім духам ачужэлыя пад жыдамі мястэчкі...
Аселі ў Будзе на Сэрвачы ды ў ваколіцах. Тады і празвалі тутэйшыя прыбышоў Адамовічаў Лілякамі - людзьмі князя Лялекі.Так завуць і маю радню па мячы - лілякі, і не заўсёды чуюцца толькі добрыя вібрацыі пры вымаўленьні гэтай мянушкі...
Чантарыцкіх жа - радню па кудзелі - прызвалі калісьці шэтлікамі. Ня мог,значыцца,нехта з прадзедаў слова "зэдлік" вымавіць.
Але гэта ўжо іншая гісторыя ды іншая легенда.

Tags: Сваю гісторыю пішам самі

5 comments | Leave a comment

26 January 2010 @ 02:57 pm

...і без ніякіх!

Ректор норвежского университета Берген (UIB) поддерживает решение об официальном академическом бойкоте Израиля и очень гордится тем, что его университет не поддерживает никаких связей с Израилем.

6 comments | Leave a comment

29 December 2009 @ 11:58 am

Бібліятэка

1) Трылогія Васіля Якавенкі "Пакутны век";

2) Аляксандар Зіноўеў, "Гома саветыкус" ;

"Заходняе грамадства сапраўдных рускіх не прымае.Тут каго заўгодна могуць прыняць,толькі не сапраўднага рускага.Перад рускімі тут нейкі прытоены страх...";

3) Фрэдэрык Бегбедэр, "99 франкаў" :

"Я ўсьміхаюся - ведаеце чаму? Калі з кніжкай справа выгарыць,мне ня толькі не дадуць каленам пад сраку,але,наадварот,яшчэ й зарплату падвысяць. таму што ў сьвеце,які я вам зьбіраюся апісаць,любую крытыку глытаюць не папярхнуўшыся,нахабства ўсяляк вітаецца,данос аплачваецца,ганьбаваньні замаўляюць тыя,каго ганьбуюць. Хутка ў нас арганізуюць Нобеля за Лепшую ў сьвеце правакацыю,і тады я ўжо дакладна буду першым у чарзе. Бунт уваходзіць у правілы гульні";

4) Эйтан Фінкельштэйн, "Пастухі фараона" :

"За лето я выучил много польских и литовских слов, мешал их с русскими и говорил на том же языке,что и все обитатели улицы Ужупе.Язык этот назывался "тутейший" ".

2 comments | Leave a comment

29 December 2009 @ 11:44 am

(no subject)

by_slavamir

" Рамштайн " : Ohne Dich - Mina Harker's feat Milan Fras - Без цябе..

http://foto.mail.ru/mail/slavamiradamovic/

2 comments | Leave a comment

15 December 2009 @ 01:06 am

(no subject)

Тайм-аўт. Выйдзем , нарэшце, у горад. Вернемся да папяровага варыянту дзёньніка і да самога жыцьця ў яго непасрэдных праявах...

P.S. "Турэмны дзёньнік" можна знайсьці ў сядзібе БНФ на Машэрава,8, а таксама ў сядзібе ТБМ (вул.Румянцава, насупраць Лінгвістычнага ўніверсітэту).

P.P. S.S.Дзякуй усім за праяўленую ў прамінулыя некалькі месяцаў цікавасьць да маёй нясьціплай асобы. Дзякуй за разам выпітае і нават выспанае!..

Касьцёл Сьв. Станіслава ў в. Даўгінава.Тут я быў пахрышчаны ў 1962-м.Хросныя: Часлава Ляшковіч і Міхал Дзядзёла.

Гісторыя мясцовай каталіцкай парафіі пачынаецца ў 1553 г., калі ў мястэчку ўзводзіцца драўляны парафіяльны касцёл. У 1610-1613 гг. у касцёле знаходзіўся славуты абраз Найсвяцейшай Марыі Панны (Будслаўскай). У 1610 кс. Ісаак Салакай перавёз з Вільні ў даўгінаўскі касцёл абраз Найсвяцейшай Марыі Панны, які быў падараваны ў 1598 г. Папай Кліментам VIII менскаму ваяводзе Яну Пацу, і да смерці ваяводы знаходзіўся ў яго віленскім палацы. У 1613 г. кс. Ісаак Салакай перадаў абраз бернардынцам у Будслаў. Падчас маскоўскай навалы ў вайну Рэчы Паспалітай з Маскоўшчынай 1654-1667 гг. даўгінаўскі касцёл быў знішчаны. У 1660-я гг. быў адбудаваны новы касцёл, таксама драўляны, на сродкі князя Друцкага-Сакалінскага. Наступны, таксама драўляны, будынак касцёла быў узведзены на гэтым месцы ў 1704 г. па фундацыі Караля і Евы Друцкіх-Сакалінскіх і асвечаны пад тытулам св. Станіслава Біскупа. Адначасова на іх жа сродкі была ўзведзеная і драўляная капліца на мясцовых могілках. У пачатку XIX ст. касцёл згарэў падчас пажару, і некаторы час функцыю парафіяльнай святыні выконвала пабудаваная ў 1818 г. «шопа з дошак». Дзейны і сёння «каменны касцёл св. Станіслава быў пабудаваны ў 1853 г. на сродкі парафіянаў і стараннем кс. Юзафа Львовіча». Аб'ёмна-прасторавая кампазіцыя будынка 2-ступеньчатая за кошт рознавышынных наваў, дахі якіх з боку галоўнага фасада схаваны прамавугольнымі атыкамі. Бязвежавая базыліка ў стылі класіцызму мае на галоўным фасадзе 4-калонны порцік утрыраванага тасканскага ордэра і 3-вугольным франтонам, які завершаны крыжам. Фасады чляняцца вуглавымі плоскаснымі пілястрамі, апяразаны развітым шматслойным карнізам. Прамавугольныя аконныя праёмы аздоблены прафіляванымі ліштвамі. Цэнтральны і бакавыя ўваходныя парталы аформлены пілястравымі порцікамі з буйнымі антаблементамі і 3-вугольнымі франтонамі. Інтэр'ер, падзелены 4 апорамі на тры навы, упрыгожваюць 5 алтароў. Галоўны алтар, які мае прасторавую кампазіцыю ў стылі класіцызму, агінаецца паўкруглай апсідай такім чынам, што паміж імі застаецца праход. Над нартэксам размешчаныя хоры з арганам. На хоры вядзе лесвіца ў тоўшчы сцяны. Сцены малітоўнай залы дэкараваны пілястрамі, апсіда асветлена вялізнымі арачнымі і прамавугольнымі вокнамі. Галоўны і бакавыя алтары маюць крапаваныя франтоны; амбон насычаны скульптурай, пазалочанай накладной драўлянай разьбой. Справа ад касцёла асобна стаіць драўляная 2-ярусная званіца. Касцёльная тэрыторыя абнесена агароджай з «дзікага каменя», цэнтральны ўваход пазначаны 3-аркавай брамай, цаглянай і атынкаванай. І без таго шматлікая ў XIX ст. даўгінаўская парафія - амаль 5000 чалавек - да пачатку другой сусветнай вайны павялічылася да 7200 чалавек. Яе абслугоўвалі філіяльны касцёл у в. Жары, а таксама капліцы ў в. Вардомічы і на мясцовых могілках (не захаваліся). Касцёл св. Станіслава, залічаны ў шэраг помнікаў архітэктуры, адна з нешмалікіх святыняў краіны, якія дзейнічалі бесперапынна. Вёска Вардомічы да 1832г. была ўласнасцю ордэна дамініканаў, магчыма, кляштара ў Хатаевічах (в. Акцябр Лагойскага раёна). У 1830 г. тут узгадваецца «у стане руіны» драўляная капліца ад даўгінаўскай парафіі. З святароў, якія працавалі ў даўгінаўскай парафіі, найбольш запомніліся ксяндзы Гваўдзецкі, Беўта-Бароўскі і Дарашкевіч, якія ахвяравалі свае жыцці за веру. Ксёндз Гваўдзецкі ў часы царызму бараніў правы каталікоў вызнаваць сваю веру і маліцца на роднай мове. За гэта ён аддаў жыццё. У часы нямецкай акупацыі кс. Казімір Дарашкевіч дапамагаў не толькі католікам; на сваёй плябані, якая захавалася і стаіць у занядбаным стане за касцёлам, ён хаваў i жыдоў. Не пакідаў ксёндз сваіх парафіянаў і ў цяжкія пасляваенныя гады. У 1965 Казімір Дарашкевіч - адзіны ксёндз на ўсю вялікую акругу - быў забіты. З 1965 г. касцёл дзейнічаў без святара. Парафіяне змаглі ўтрымаць святыню ў добрым стане, не далі знішчыць. Вернікі прыходзілі ў касцёл і маліліся, адпраўлялі набажэнствы, Крыжовую дарогу. У 2000-я гады была праведзена рэстаўрацыя аднаго з найбольш старажытных у Беларусі алтароў. Алтар ў капліцы Маці Божай Нястомнай Дапамогі стылёва падобны да славутага будслаўскага алтара Наведзінаў Найсв. Марыі Панны, які быў пабудаваны ў 1649 г. Верагодна ён быў пабудаваны адначасова з адбудовай даўгінаўскага касцёла ў 1660-я гады.

Касцёл Св. Станіслава
в. Даўгінава
Вілейскі раён, Мінская вобласць
тэл.: +375-1771-64557

4 comments | Leave a comment

17 November 2009 @ 10:10 pm

(no subject)

vik_shnip

"16.04. 1990. Быў у “Чырвонцы” на літаб’яднанні. Аддаў грошы В. Чаропку. Усё было б добра, калі б не прыйшоў С. Адамовіч з задзёртым носам. “О! Свяціла прыйшло!”—прывітаўся А. Масарэнка і ўсе прысутныя зашумелі. “Ды тут без мяне хапае!”— адказаў Славамір і адразу засеў да тарта. Налілі яму гарбаты і ён лыжкай стаў уплятаць торт(ад цэлага), зрэдзь адказваючы на жарты. “На Загорскую, можа, рэцэнзію напішаш?”—запытаўся Масарэнка, на што Адамовіч адказаў: “Я на Шніпа пішу, пішу жорсткую рэцэнзію!” “А ў нас ужо на Шніпа ёсць!” “Ну дык у другое месца аддам!” Наеўшыся тарта, Славамір пачаў збірацца, каб пайсці разам са мной і Чаропкам. Вітаўт пасмяяўся: “Ты не спяшай, не спяшай, мая рыжая векша!” Адамовіч запытаўся ў мяне: “Што гэта за ляпсусы ты казаў па радыё?” Гэтым пытаннем Славамір разлаваў мяне і я стаў яму мазгі дурыць “старой векшай”. Словам, настрой адзін аднаму папсавалі. Выйшаў часопіс “Беларусь”№4, дзе Адамовіч піша: “Таму і сёння я—пралетарый! І дух мой—сталь! А воля—разец! А вершу не трэба майму каментарый, Бо гэта пачатак мой, а не канец.” "

5 comments | Leave a comment

17 November 2009 @ 01:27 am

Norge for alltid!

Нарвегія назаўжды, альбо Згадка для Тамары

Galleri Nordland november 2009

5 comments | Leave a comment

17 November 2009 @ 01:04 am

Norge,vårt Norge

Мунка ізноў укралі

Днямі з галерэі Nyborg Kunst была выкрадзеная літаграфія Мунка пад назваю "Гісторыя" (1914-1916), якая каштуе каля 2 мільёнаў нарвежскіх крон (каля $ 400 000)...

Edvard Munch, "Historien"

Advertisement

Касьцёл Сьв. Станіслава ў в. Даўгінава.Тут я быў пахрышчаны ў 1962-м.Хросныя: Часлава Ляшковіч і Міхал Дзядзёла.

Galleri Nordland november 2009

Advertisement